Το Παλαιόκαστρο είναι εδώ και αρκετά χρόνια προάστιο της Θεσσαλονίκης. Οι παλαιότεροι το θυμούνται ως τόπο θερινής αναψυχής, ενώ στη βιβλιογραφία των οθωμανικών χρόνων το συναντούμε ως Νταούτ Μπαλί
Ο οικισμός είχε ιδρυθεί το 1817 και κατοικείτο από γηγενείς και μερικούς Βλάχους.

Στο Παλαιόκαστρο λειτουργούσε, προ του 1900, μονοτάξιο σχολείο στο νάρθηκα της εκκλησίας, έως το 1904 και στη συνέχεια στεγάστηκε σε οίκημα – δωρεά του Δημ. Στογιάννη. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Τσιαμίλ — Μπέης καταφεύγει στη θεσσαλονίκη, από όπου διαχειρίζεται το τσιφλίκι του. Νοικιάζει τα βοσκοτόπια σε τρεις οικογένειες κτηνοτρόφων από τα Μεγάλα Λιβάδια του όρους Πάικου, οι οποίοι και παρέμειναν μετά την αποχώρηση των Τούρκων και αποτέλεσαν τον πυρήνα του οικισμού. (απόσπασμα από τον Πολιτιστικό Άτλαντα της Γενικής Γραμματείας Ν.Γενιάς)

Κατά τη χρονική περίοδο 1922 – 1930 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες πρόσφυγες του Πόντου και του Καυκάσου. Η ονομασία του οικισμού κατά την τουρκοκρατία ήταν Δαουτ-Μπαλή (σημερινό Παλαιόκαστρο) που σημαίνει “Το μέλι του Δαβίδ”.

Αποδείξεις ότι ο τόπος κατοικούνταν από αρχαιοτάτους χρόνους είναι τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα που εντοπίστηκαν στην έκταση που καταλαμβάνει ο Δήμος Ωραιοκάστρου όπως το Νεκροταφείο εποχής Σιδήρου στο Παλαιόκαστρο, η Villa Rustica, οι Βυζαντινοί Νερόμυλοι στο ρέμα της Αγίας Παρασκευή